როდესაც შავი კლდეების ტბის პოპულარიზაციისათვის დაგეგმილ ტურში მონაწილეობაზე შემოთავაზება მივიღე, გადავწყვიტე, ჯერ დამეგუგლა ეს ადგილი, რადგან არ ვიცოდი როგორი იყო ვიზუალურად და გაგონილიც არ მქონდა მის შესახებ, აქამდე. ხარისხიანი ფოტოები თითქმის ვერ ვნახე, ვერც სოციალურ ქსელში მოვიძიე მასზე ბევრი ვერაფერი, მივხვდი რომ ზუსტად საჩემო საქმე იყო მენახა ტბა, ჩამომეტანა მის შესახებ ინფორმაცია და ფოტო-მასალა. სწორედ, ამიტომაც ქრისტინას დავთანხმდი და იმ 7 ბლოგერს შორის აღმოვჩნდი, რომლებმაც ვიმოგზაურეთ ლაგოდეხის ნაკრძალის ამ ურთულეს გზაზე. შავი კლდეების ტბის ბილიკი ჯამში 45 კმ-ია, ჩვენ გზა, სამ დღეზე გავყავით ძალიან რომ არ დავღლილიყავით და გადასაღებად საკმარისი დრო გვქონოდა. პირველ დღეს 14 კმ გავიარეთ და პირველ თავშესაფრამდეც მივედით. ზღვის დონიდან 450 მეტრიდან 2000 მეტრზე ავედით, გზა თითქმის არ გასწორებულა, მივუყვებოდით დაუსრულებულ აღმართს ტყეში. გვყავდა რამოდენიმე ცხენი ბარგისთვის, ასე რომ, ზურგჩანთების გარეშე გაცილებით მარტივად დავძლიეთ ეს მონაკვეთი. თავშესაფარში დაგვხვდა ლეიბები, საძილე ტომრებში გავეხვიეთ და პირველი ღამე ასე გავატარეთ.
მეორე დღეს უკვე ტბისკენ ავიღეთ გეზი, გასავლელი გვქონდა დაახლოებით 14 კმ-მდე, თუმცა გზაში გეგმა შეგვეცვალა, ერთ-ერთი მონაკვეთის გადაღებისას ოთოს დრონი ხრამში ჩავარდა, რამდენიმე საათი უშედეგოთ ვეძებეთ და ამ ყველაფერმა საკმაოდ დიდი დრო და ენერგია წაგვართვა. მართალია, გვიჭირდა დრონის გარეშე წასვლა, თუმცა უკვე ღამდებოდა და წინ ბევრი გვქონდა გასავლელი, ამიტომაც გზა გავაგრძელეთ. ერთ საათში, ჩვენს მესაზღვრეებს მივადექით. გამომდინარე იქიდან, რომ ტბა ზედ რუსეთის საზღვარზეა და ტბის ნახევარი მათ ეკუთვნით, სიფრთხილე იყო საჭირო, ამიტომაც მესაზღვრეებთან რეგისტრაცია გავიარეთ, რამაც ასევე ძალიან დიდი დრო წაგვართვა. ამასობაში დაღამდა კიდეც, ტბის ნახვა გამოირიცხა და მეორე დღისთვის გადავდეთ. გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომ პირდაპირ მეორე თავშესაფარში წავსულიყავით, იქამდე კი, 6 კმ გვქონდა გასავლელი. ღამე, ნისლში მივუყვებოდით გზას, თითქმის 3000 მეტრზე ვიყავით ზღვის დონიდან, მაგრად ციოდა, თუმცა მოვლენების ასეთი განვითარება მეტ შემართებას გვაძლევდა და რაღაც მომენტში გვიხაროდა კიდეც, ამგვარ ექსტრემალურ სიტუაციაში რომ აღმოვჩნდით. ჩვენი გამყოლი ბახვა შაორშიძე გახლდათ, რომელმაც თვალდახუჭულმა იცოდა ლაგოდეხის ნაკრძალის თითოეული კუნჭული. ერთ საათში ნისლი გადაიყარა და მთვარემ გზა გაგვინათა. მივუყვებოდით კლდოვან ბილიკებს, ჩვენს ქვემოთ ღრუბელი იყო, ზემოთ ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა, ასეთ საოცარ და სასწაულ სანახაობას ალბათ ვერც ვინატრებდით. დაღლილობა საერთოდ გადამავიწყდა და ვტკბებოდი ამ გზაზე გადადგმული თითოეული ნაბიჯით. სულ 2 სათი დაგვჭირდა დემიდოვის თავშესაფრამდე, მივედით მშვიდობით, კარგად გეახელით და დავიძინეთ. საბედნიეროდ, აქაც ლეიბებზე მოგვიწია წოლა.
მესამე დღე მზიანი გაგვითენდა, ცხენებზე შემოვჯექით და პირდაპირ შავი კლდეების ტბას მივაშურეთ, რომელიც დემიდოვის თავშესაფრიდან სულ რაღაც 3 კილომეტრშია. ტბა არის ულამაზესი და ამავდროულად მისტიური. წყლის ფერი მუქია, გარშემო კლდეები ისეა განლაგებული, გეგონება ვიღაცამ მიახატაო, ეს ოქროსფერი მდელოც ირგვლივ, ძალიან უხდება ამ წყლის ფერსა და კლდეებს, ერთიანობაში კი საოცარ სანახაობას ქმნიან. არამზიან ამინდში და ოდნავ ნისლში მარტო რომ დადგე და ტბას გახედო, შეიძლება შიშმაც შეგიპროს, ისეთი მისტიურია იქაურობა. ორდღიან წვალებად ნამდვილად ღირდა ამ სასწაულის ნახვა. ტბის უკან, მთიდან, რუსი მესაზღვრეები გვაკვირდებოდნენ, ამიტომაც, ჩვენს მხარეს ვმოძრაობდით. თუმცა დრონის აფრენას არ შეუქმნია პრობლემა.
რამდენიმე საათი დავყავით შავი კლდეების ტბის პირას და შემდეგ ბახვამ თქვა – კიდევ ერთი ულამაზესი ტბა უნდა გაჩვენოთო, რომელიც მარშრუტში არ შედისო. მცურავი კუნძულების ტბა – ასე მოიხსენიებდა მას, ბილიკიც კი არ მიდიოდა ტბისკენ. ძალიან დავინტერესდით, წავედით და სულ რაღაც ნახევარ საათში კიდევ ერთი საოცარი ტბის წინაშე აღმოვჩნდით, უამრავი ფოტო-ვიდეო მასალა გადავიღეთ ყველამ და კვლავ დემიდოვის თავშესაფარში დავბრუნდით, გამოვიძინეთ და მეოთხე დღეს ყველაზე რთულ გზას დავადექით ლაგოდეხისკენ. დემიდოვის თავშესაფარიდან ლაგოდეხამდე 15 კმ, გზა თითქმის სულ დაღმართია, 3000 მეტრიდან 450-ზე ჩადიხარ, ამ გზის დაფარვა 5 საათში მოვახერხეთ. მიუხედავად იმისა, რომ ფიზიკურად საკმაოდ დავიღალეთ,
საერთო ჯამში ეს მოგზაურობა იყო საოცარი, ძალიან საინტერესო და თავგადასავლებით აღსავსე.
შავი კლდეების ტბა
შავი კლდეების ტბა
მოგზაურობისთვის მზადება
როდესაც შავი კლდეების ტბის პოპულარიზაციისათვის დაგეგმილ ტურში მონაწილეობაზე შემოთავაზება მივიღე, გადავწყვიტე, ჯერ დამეგუგლა ეს ადგილი, რადგან არ ვიცოდი როგორი იყო ვიზუალურად და გაგონილიც არ მქონდა მის შესახებ, აქამდე. ხარისხიანი ფოტოები თითქმის ვერ ვნახე, ვერც სოციალურ ქსელში მოვიძიე მასზე ბევრი ვერაფერი, მივხვდი რომ ზუსტად საჩემო საქმე იყო მენახა ტბა, ჩამომეტანა მის შესახებ ინფორმაცია და ფოტო-მასალა. სწორედ, ამიტომაც ქრისტინას დავთანხმდი და იმ 7 ბლოგერს შორის აღმოვჩნდი, რომლებმაც ვიმოგზაურეთ ლაგოდეხის ნაკრძალის ამ ურთულეს გზაზე. შავი კლდეების ტბის ბილიკი ჯამში 45 კმ-ია, ჩვენ გზა, სამ დღეზე გავყავით ძალიან რომ არ დავღლილიყავით და გადასაღებად საკმარისი დრო გვქონოდა. პირველ დღეს 14 კმ გავიარეთ და პირველ თავშესაფრამდეც მივედით. ზღვის დონიდან 450 მეტრიდან 2000 მეტრზე ავედით, გზა თითქმის არ გასწორებულა, მივუყვებოდით დაუსრულებულ აღმართს ტყეში. გვყავდა რამოდენიმე ცხენი ბარგისთვის, ასე რომ, ზურგჩანთების გარეშე გაცილებით მარტივად დავძლიეთ ეს მონაკვეთი. თავშესაფარში დაგვხვდა ლეიბები, საძილე ტომრებში გავეხვიეთ და პირველი ღამე ასე გავატარეთ.
მეორე დღეს უკვე ტბისკენ ავიღეთ გეზი, გასავლელი გვქონდა დაახლოებით 14 კმ-მდე, თუმცა გზაში გეგმა შეგვეცვალა, ერთ-ერთი მონაკვეთის გადაღებისას ოთოს დრონი ხრამში ჩავარდა, რამდენიმე საათი უშედეგოთ ვეძებეთ და ამ ყველაფერმა საკმაოდ დიდი დრო და ენერგია წაგვართვა. მართალია, გვიჭირდა დრონის გარეშე წასვლა, თუმცა უკვე ღამდებოდა და წინ ბევრი გვქონდა გასავლელი, ამიტომაც გზა გავაგრძელეთ. ერთ საათში, ჩვენს მესაზღვრეებს მივადექით. გამომდინარე იქიდან, რომ ტბა ზედ რუსეთის საზღვარზეა და ტბის ნახევარი მათ ეკუთვნით, სიფრთხილე იყო საჭირო, ამიტომაც მესაზღვრეებთან რეგისტრაცია გავიარეთ, რამაც ასევე ძალიან დიდი დრო წაგვართვა. ამასობაში დაღამდა კიდეც, ტბის ნახვა გამოირიცხა და მეორე დღისთვის გადავდეთ. გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომ პირდაპირ მეორე თავშესაფარში წავსულიყავით, იქამდე კი, 6 კმ გვქონდა გასავლელი. ღამე, ნისლში მივუყვებოდით გზას, თითქმის 3000 მეტრზე ვიყავით ზღვის დონიდან, მაგრად ციოდა, თუმცა მოვლენების ასეთი განვითარება მეტ შემართებას გვაძლევდა და რაღაც მომენტში გვიხაროდა კიდეც, ამგვარ ექსტრემალურ სიტუაციაში რომ აღმოვჩნდით. ჩვენი გამყოლი ბახვა შაორშიძე გახლდათ, რომელმაც თვალდახუჭულმა იცოდა ლაგოდეხის ნაკრძალის თითოეული კუნჭული. ერთ საათში ნისლი გადაიყარა და მთვარემ გზა გაგვინათა. მივუყვებოდით კლდოვან ბილიკებს, ჩვენს ქვემოთ ღრუბელი იყო, ზემოთ ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა, ასეთ საოცარ და სასწაულ სანახაობას ალბათ ვერც ვინატრებდით. დაღლილობა საერთოდ გადამავიწყდა და ვტკბებოდი ამ გზაზე გადადგმული თითოეული ნაბიჯით. სულ 2 სათი დაგვჭირდა დემიდოვის თავშესაფრამდე, მივედით მშვიდობით, კარგად გეახელით და დავიძინეთ. საბედნიეროდ, აქაც ლეიბებზე მოგვიწია წოლა.
მესამე დღე მზიანი გაგვითენდა, ცხენებზე შემოვჯექით და პირდაპირ შავი კლდეების ტბას მივაშურეთ, რომელიც დემიდოვის თავშესაფრიდან სულ რაღაც 3 კილომეტრშია. ტბა არის ულამაზესი და ამავდროულად მისტიური. წყლის ფერი მუქია, გარშემო კლდეები ისეა განლაგებული, გეგონება ვიღაცამ მიახატაო, ეს ოქროსფერი მდელოც ირგვლივ, ძალიან უხდება ამ წყლის ფერსა და კლდეებს, ერთიანობაში კი საოცარ სანახაობას ქმნიან. არამზიან ამინდში და ოდნავ ნისლში მარტო რომ დადგე და ტბას გახედო, შეიძლება შიშმაც შეგიპროს, ისეთი მისტიურია იქაურობა. ორდღიან წვალებად ნამდვილად ღირდა ამ სასწაულის ნახვა. ტბის უკან, მთიდან, რუსი მესაზღვრეები გვაკვირდებოდნენ, ამიტომაც, ჩვენს მხარეს ვმოძრაობდით. თუმცა დრონის აფრენას არ შეუქმნია პრობლემა.
რამდენიმე საათი დავყავით შავი კლდეების ტბის პირას და შემდეგ ბახვამ თქვა – კიდევ ერთი ულამაზესი ტბა უნდა გაჩვენოთო, რომელიც მარშრუტში არ შედისო. მცურავი კუნძულების ტბა – ასე მოიხსენიებდა მას, ბილიკიც კი არ მიდიოდა ტბისკენ. ძალიან დავინტერესდით, წავედით და სულ რაღაც ნახევარ საათში კიდევ ერთი საოცარი ტბის წინაშე აღმოვჩნდით, უამრავი ფოტო-ვიდეო მასალა გადავიღეთ ყველამ და კვლავ დემიდოვის თავშესაფარში დავბრუნდით, გამოვიძინეთ და მეოთხე დღეს ყველაზე რთულ გზას დავადექით ლაგოდეხისკენ. დემიდოვის თავშესაფარიდან ლაგოდეხამდე 15 კმ, გზა თითქმის სულ დაღმართია, 3000 მეტრიდან 450-ზე ჩადიხარ, ამ გზის დაფარვა 5 საათში მოვახერხეთ. მიუხედავად იმისა, რომ ფიზიკურად საკმაოდ დავიღალეთ,
საერთო ჯამში ეს მოგზაურობა იყო საოცარი, ძალიან საინტერესო და თავგადასავლებით აღსავსე.